Tego Calderón is gekend en geliefd door zijn politiek correcte, 'alternatieve' reggaeton, waarin hij dikwijls traditionele Latijns-Amerikaanse elementen in verwerkt. Hoewel hij niet heeft kunnen profiteren van de grote hype rond reggaeton, wordt hij nog altijd beschouwd als één van de drie pijlers van het genre (samen met Daddy Yankee en Don Omar). The Underdog/El Subestimado is zijn eerste album bij een Amerikaanse platenmaatschappij, dus je zou verwachten dat hij onder druk stond om een meer commerciële gangsta sound te brengen, liefst zoveel mogelijk in het Engels. Gelukkig is dat niet het geval - Tego heeft zelfs al zijn bling afgestaan nadat hij een diamantmijn in Sierra Leone bezocht. Geen overdadige juwelen, een seventies-afro, een zonnebril die twee maten te groot is.. je zou niet zeggen dat deze kerel net het beste reggaeton album ooit heeft opgenomen.

The Underdog is de nieuwe sound van het latin urban genre, een sound die Afro-Caribische invloeden vermengt met de heetste beats van het moment. Het is hiphop en reggaeton met soul en fuego. De productie is bijna perfect, alles klinkt kristalhelder en de bassen trillen dieper dan ooit. Tego bevestigt zichzelf als meester-tekstschrijver, explosieve raps spuiend over politiek, racisme en persoonlijke emoties. Enkele voorbeelden van de innovatieve fusion die het album kenmerkt. Mardi Gras is hoe reggaeton zou klinken in New Orleans, met een lekker bluesgitaartje op de achtergrond. Llora, Llora is een salsatón duet met Venezolaanse meester Oscar D'León, en is (in tegenstelling tot vorige salsa-reggaeton collaboraties) een perfecte symbiose van exotische ritmes. Llevatelo Todo is een zonnig hiphop-liedje met invloeden van traditionele Puertoricaanse bomba. Don Omar doet mee in Chillin', waarop een reggae-orgeltje en steeldrums je wegvoeren naar de achterbuurten van Kingston. En Los Maté bevat een sample van een oud mariachi-lied, verhoogd tot een lichtjes irritante snelheid (spijtig genoeg werd dit liedje gekozen als de eerste single - bekijk de video hier). Tego ziet zichzelf meer als een hiphop-artiest, maar ik vind dat de hiphop tracks op het album variatie missen. Zijn vloeiende raps passen het beste bij een stevige reggaeton-beat. Cuando Baila Reggaeton (met Yandel) krijgt de dansvloer gegarandeerd vol, hoewel het de specifieke Tego-touch mist. En wanneer de beat invalt in Extremidades moét je gewoon bewegen. Fuego! Het album bevat een paar grote verrassingen, meestal in verband met de emotionele kant van Tego. Chango Blanco is een riskante cover: een puur salsa-liedje, met een beladen tekst over huidskleur en trots. Maar een succesvol experiment, als je het mij vraagt. Bureo, Bureo is heerlijk funky, alleen net wat te kort. O Dios (Odios?) en A Mi Papa zijn beiden emotionele liedjes, waarin Tego het respectievelijk heeft over de frustraties van gedeeld ouderschap, en zijn recent overleden vader. Anderen noemen zichzelf King of Kings en brengen middelmatige albums uit, maar Tego heeft -in alle bescheidenheid- de echte heerschappij over latin urban muziek verdiend met deze essentiele CD. Hopelijk doet The Underdog voor Tego Calderón wat A Lo Cubano deed voor Orishas - wereldwijde bekendheid en lovende kritieken geven.

Beluister onze selectie van het album op La Onda Tropical, de latinomuziek mp3 blog:

Tego Calderón ft. Oscar D'León - Llora, Llora luister koop
Tego Calderón ft. Don Omar - Chillin' luister lyrics koop
Tego Calderón - Llévatelo Todo luister koop

bron: La Onda Tropical