Calderon maakt zich klaar om Reggaeton naar het volgende stadion te brengen. Puerto Rico’s Tego Calderon bleek op z’n best, tijdens een toer in December door Zuid-Californië. Hij leefde zijn reputatie na van rebelse reggaeton rapper bijvoorbeeld door de pers af te snauwen– zoals het hem niet kon schelen om deel te nemen aan publiciteitsstunts noch door te antwoorden aan de speculaties die ontstonden rond hem. Dat zijn driejarig “dansje” sinds zijn laatste album uitgebracht werd, het einde van zijn carrière betekende.

Eerst was het volgens Calderon niet nodig een spaanstalige tv-reporter te spreken backstage tijdens een groot reggaeton concert, daarna kreeg de engelstalige pers evenveel tijd (geen dus) en verzuimde hij de kans om Live op FOX en UPN te verschijnen tijdens het late nieuws. De uitleg van Calderon was simpel, hij vond niet dat het nodig was om met deze mensen te praten.

De anticlimax ontstond toen een aangekondigde reporter de volgende ochtend aankwam en de rapper de deur van zijn modeste vlieghaven hotelsuite opende. Niet gemeen noch vulgair, excuseerde hij zich voor zijn nog onopgemaakte bed.
“De reden waarom een deel van de mensen een (negatief) beeld van me maakten kwam doordat men mijn eigenwijze stijl van zaken en mijn manier van men bezit te verdedigen niet volledig begrijpt, Ik ben wat ik ben en ik ben waarvoor ik sta,” zei hij in het spaans met een sterk Puerto Ricaans accent. “Ik zeg wat ik maar wil, ik doe geen zaken op een normale manier. Maar als je me respecteert, dan respecteer ik jou ook”.

En hij heeft het respect afgedwongen van de engelssprekende hip-hop acteurs. Dit door te performen als gast in nummers van 50 Cent, Wyclef Jean en in een remix van Fat Joe’s “Lean Back”.

Maar de eigenwijze manier van zaken doen zal de zanger nog duur komen te staan. Hij heeft miljoenencontracten afgewezen door niet te tekenen met een grote label om zo zijn muziek onder eigen controle te houden, bij zijn eigen label, Jiggiri Records, wereldwijd uitgebracht door Atlantic. (Zijn volgende studio album zou normaal in de lente uitkomen). En eerder dit jaar heeft hij geweigerd voor tvspots met P. Diddy’s kledingslijn, omdat er gemeld werd dat de firma sweatshops gebruikte in Centraal Amerika.

Van het begin was Calderon, 34, een eerder teruggetrokken bekendheid. Zijn roots liggen in de Latino hip-hop trends van de jaren 80, hij hoorde reggaeton niet eens graag toen deze opdook uit de Puerto Ricaanse onderwerld in de jaren 1990.
“In het begin was er teveel caryaqueo in reggaeton” zei hij, een spaans dialect gebruikend voor carjacking. “Ze hebben gewoon gewoon liedjes gestolen van de Jamaicanen. En dit kon ik niet respecteren omdat er geen creativiteit inzat.”
Hij had het niet graag, tot hij probeerde te dansen, werd hij verslaafd verslaafd aan reggaeton, dit gebeurde in een club die de naam Hollywood draagt in Old San Juan.

“De dans boeide me gewoon; het is zo sensueel,” zei hij, refererend naar de provocatieve beweging die "el perreo" genoemd word, “op z’n hondjes”. “ Ik heb de hele nacht gedanst en dacht ‘Geen wonder dat dit zo populair is. Ik moet aan reggaeton doen.’”

Zijn eerste reggaeton liedje was “Cosa Buena” (Iets goeds), uit 2001.
Calderon’s muziek kwam in vele compilaties voor, maar hij bracht echter maar één studio album uit in zijn 15-jarige carrière, “El Abayarde” uitgebracht in 2003. Eigenlijk een titel genomen van zijn bijnaam, een term dat gebruikt werd in Puerto Rico om een stekende mier en ondeugende kinderen te noemen. Het meest recente album dat hij uitbracht was “El Enemy de los Guasibiri”, een compilatie van oude nummers.

Reggaeton moet als genre, steeds de echte problemen aankaarten die mensen bijvoorbeeld meemaken in hun families, hun buurten en werkplaatsen, zegt de artiest. Hij weet dat hij daar een grote rol in zou kunnen spelen, al zouden sommigen dat niet willen.

“Iedereen wil zijn waar ik ooit was. Zo zit het dan: sta je plaats af zodat ik ze kan innemen ...”
“Maar dat plezier wil ik ze niet gunnen”.